滄海一聲笑

 

 

滄海一聲笑

 

 

ทะเลเยาะ เราะรัดซัดฟากฝั่ง
นำคลื่นมา เพลานี้ที่สำคัญ

ฟ้าหยัน ขันโลกโลกีย์
แพ้ชนะนี้ มีฟ้ารู้ดูเห็น

ผาลั่น ฝนเลื่อน
คลื่นลา โลกายั้ง

ลมสรวล ชวนให้เดียวดาย
ใจยังคง ส่งสะท้อนรอนรวี

ผู้คนหยัน ใจนั้นไม่เปล่าเปลี่ยว
เที่ยวเย้ยเยาะ หัวเราะตาม

 

 

 

Every Another Dream~*

 

 

 

ฉันตื่นขึ้นและลืมตามอง สิ่งที่ฉันมองเห็นคือท้องฟ้ากว้างสีจางที่กำลังเคลื่อนตัวไป เมฆเยื้องย่างไปตามทิศทางของกระแสลมอย่างเชื่องช้าแต่ก็เพียงพอจะสังเกตุเห็นการเคลื่อนไหว ฉันจ้องมองหมู่ไม้เหยียดยื่นกิ่งใบและดอกที่บานเบ่งรับแสงสวยอย่างสดใส ก่อนที่จะมีผีเสื้อสีขาวตัวน้อยบินผ่านฉันไป มีเสียงหนึ่งคลอเคลียไปกับสายลม เสียงนั้นดังมาจากด้านข้างของเปลที่ฉันนอน บทเพลงนั้นช่างแสนคุ้นเคยแต่ก็ไม่อาจจดจำเนื้อหาของมันได้ ฉันเอื้อมมือไปยังต้นกำเนิดเสียงเพื่อหยิบจับมันขึ้นมาดูชื่อของบทเพลงนั้น ใช่แล้ว! บทเพลงของเรา บทเพลงที่เราต่างลืมเลือนเช่นเรื่องราวที่ผ่านมาเนิ่นนาน เมื่อเวลาผ่านมันก็กลายเป็นแค่บทเพลงที่นานแล้วไม่ได้ฟัง ไม่รู้ว่าเธอเองจะเป็นเช่นไรจะยังคิดถึงเพลงนี้บ้างไหม ความฝันเมื่อครู่นั้นจางหายไปพร้อมกับการเข้ามาของเรื่องราวจากอดีตและสิ่งต่างๆรอบกาย ฉันหันกลับขึ้นไปมองดูท้องฟ้าเคลื่อนไหวต่อไปสายลมกำลังพัดมาและจากไป เปลยังคงแกว่งไหวไปมา ฉันเฝ้านึกถึงความฝันเมื่อวันก่อน เธออีกคนหนึ่งในอีกสถานที่หนึ่ง เธอที่ฉันจดจำและพบเจอได้เพียงในความฝัน สถานที่แห่งนั้นก็เช่นกัน ภาพความสุขเสียงหัวเราะอันแสนอบอุ่นและคับแคบถูกบีบอัดอยู่เพียงแต่ในมุมของเรา ของเราเท่านั้น! ความฝันนั้นบางเบาราวหมอกเมฆแต่ก็เข้มข้นดุจดั่งหัวเชื้อของกลิ่นหอมแห่งจินตนาการที่ถูกกลั่นกรองมาเก็บรักษาทนุถนอมเอาไว้เป็นอย่างดี กลิ่นของมันยังคงกรุ่นหอมเย้ายวนใจอยู่เสมอ ความฝันเหล่านั้นจะถูกจดจำได้มากน้อยและยาวนานเพียงใดกันฉันเองก็ยังอยากรู้ วันถัดไปจากนี้ฉันจะลืมความสุขเหล่านั้นไปได้ไหม หากแต่มีสิ่งใดที่มีอยู่อย่างมั่นคงถาวร ความฝันก็คงเช่นกันมันอาจเป็นเพียงภาพมายาในจิตใจเราที่ไม่ได้สำคัญอะไร

ความหวังความฝันและความทรงจำเป็นเรื่องแปลกประหลาดที่เราใช้ห่มกอดตนเอง บ้างถูกใช้ปกป้องเราจากความเป็นจริงอันเหน็บหนาว บ้างถูกใช้เป็นเชื้อไฟให้ไออุ่นแก่ดวงใจที่กำลังจะมอดดับ แต่สำหรับฉันมันเป็นเพียงสิ่งที่ฉันชอบสวมกอด เพราะมันให้ความรู้สึกดีกับฉันเสมอ ใจเธอยังมีความรู้สึกดีเหล่านั้นโอบกอดอยู่บ้างไหม ถ้าเธอไม่มีมันแลัวหรือกำลังจะหมดลง โปรดให้ฉันส่งมันไปให้เธอ ในทุกคราวที่เธอก้าวเดินไปเพียงลำพังฉันยังอยู่ตรงนี้ ในทุกคราที่เธอเดินผิดพลาดพลั้งไปฉันยังมีกำลังใจเก็บเอาไว้ให้เธอ แค่เธอหลับตาลงฟังเสียงคลื่นและลมที่กำลังพัดไป ฟังเสียงสายน้ำที่กำลังไหลริน แล้วลืมตาขึ้นมองดูความงดงามรอบกายของเธอเองสิ ใต้ร่มไม้ภายในสวนแห่งความฝันนั้น เธอจะพบฉันรอคอยเธออยู่ตรงที่เดิม เธอยังจดจำที่เดิมตรงนั้นได้ไหม “ความฝันของฉัน” ฉันเอง “ความฝันของเธอ”

 

 

 

甜蜜蜜

 

 

甜蜜蜜

 

 

 

ยิ้มเจ้ายิ้มหวานปานหนึ่งน้ำผึ้งหวาน

บานผลิบานปานไม้งามยามผลิดอกใบ

ไหนอยู่ไหนเหมือนใจเคยพบพาน

นานแสนนานเนิ่นไปในฝันนั่นไง

 

 

 

 

 

Reach for the Star

 

 

 

 

เอื้อมมือสุดฟ้า
ไขว่คว้าดารา
แสนไกลใฝ่หา
ด้วยงามตรึงตรา

 

 

 

 

As Always~*

เฝ้าเพ้อรำพันฝันหา

แก้วตาดวงจิตขวัญใจ

ส่งถ้อยถึงคนึงไกล

มอบใจรักไปภักดิ์อิง

 

Rules Of Love

[Rules Of Love]

Just Falling in Love
Like You Always Do

Being a Fool
That’s The Rule

That’s How To
Falling For You

Lost in Translation

แผ่นดิน ผืนฟ้า มิต้องการสิ่งใด ให้แทนเลย เอ่ยเพียงหน่อย แลต่างค่อย พร้อมหักให้ โดยไม่รับใด ให้กลับมา แลหาฤา
เช่นผู้ถือรับมา นั้นหาได้ ร้องเรียกขอ รอสิ่งใด หรือตักตวงตาม ความปรารถนาตน ที่ล้นใจ
วิถีของเงื่อนไข ที่เป็นไปนั่น ได้ลั่นร้อง บอกกล่าวสิ่งใดกัน จงสดับรับฟัง ซุ่มเสียงอันเงียบงัน นั้นแล้ว จึ่ง พึงประจักษ์
ห้วงชล ธรา วาโย เตโชธาตุ หาหักหาร ห่างเหิน เดินห่าง จางจากเลย ต่างเกยก่อ ต่อตั้ง สั่งสร้าง สรรค์สรรพ สานสิ่ง ให้จริงขึ้น
ครั้นห่างเหิน เมินหัก ทักหาย สลายสูญ ก็กูลก่อ ทอทัก ชักใย ให้มี อินทรีย์ใหม่ ในฉับพลัน กระนั้นแล้่ว
จึ่งหามี สิ่งใด สูญหาย มลายไป โดยไร้ทาง หากพรางไว้ โดยไกกล กาลเก่า เถ้าธุลี ตรีลักษณ์ สลักไว้
หามีหนึ่งใด ได้รับให้ อะไรเลย ที่เคยอยู่ ต่างกู่ร้อง บอกก้อง ว่าต้องจาก พรากพลัน แลผันเปลี่ยน แปรไปดั่งใจมัน
เวียนวน ค้นพบ จบจาก หากรู้ทัน กระนั้นเลย ก็เคยผ่าน แต่นานมา ใช่ว่าใหม่ ใจจับจด ทดไว้ ให้ไม่ห่าง
ว่างวัน ก็พลันลืม ดื่มด่ำ ย้ำไว้ ก็ไร้ค่า อนิจจา ชีวานั้น สลาย มลายไป ทุกขัย ขังขุม ขับเคลื่อนไป ให้ระทม
ดั่งลม ที่ล้มหาย กลายเปลี่ยน เวียนไป ไม่อาจถือ คือสิ่งอัน นั่นเอง คือเพลง บรรเลงลือ ลั่นเลื่อน เตือนให้เห็น

The Game Of Love

The Game Of Love

Santana feat. Michelle Branch

ถ้าจะให้เปรียบความรักเป็นเหมือนเกมส์อะไรสักอย่าง ผมว่ามันคงเหมือนโป๊กเกอร์
เกมส์ที่เราต้องกลบเกลือนความรู้สึกบนใบหน้า โกหก หลอกลวง ทำทุกอย่างเพื่อชัยชนะ
แต่ถึงอย่างนั้นมันก็ยังเป็นเกมส์แห่งโชคชะตาที่ไม่อาจฝืน เพราะไพ่แต่ละใบที่เราถืออยู่มันไม่เคยโกหก
ถึงเราจะมีโอกาสเปลี่ยนมันได้ถ้าเราต้องการ แต่ก็ไม่มีทางรู้ว่าสิ่งที่จะได้มามันจะเข้ากับสิ่งที่เรามีรึเปล่า
ไพ่บางใบถูกเปิดออกให้คนอื่นได้รับรู้ แต่ละคน ตกลง ต่อรอง เรียกร้องราคาที่เราต้องการ
บ้างก็หลอกคนอื่นว่าตัวเองเหนือกว่า บ้างก็ยอมพ่ายแพ้ก่อนจะได้รับรู้ทุกสิ่งทุกอย่าง
แต่ถ้าคุณอยากรู้ความจริงภายใต้ไพ่ของใครสักคน คุณก็ต้องจ่ายในราคาที่เขาเรียกร้อง
โดยที่ไม่รู้เลยว่ามันจะคุ้มไหมกับสิ่งที่จะต้องเสียไป ได้แต่รอจนกว่าไพ่ทั้งหมดเปิดออก
คำตอบจะบอกเรา อาจจะมีใครพลาดหวังหมดสิ้นทุกอย่าง เพียงเพื่อให้ใครอีกคนได้ครอบครองทุกสิ่ง
เหลือแค่ความเป็นจริงที่ต้องยอมรับ เราทำได้เพียงสนุกไปกับเกมส์หรือไม่ก็อย่าเล่นมันแต่แรก
ถ้าคุณลองมองดูในสายตาของผู้คนที่เดินผ่านมา จะมีใครบางคนที่ทอดสายตาเลื่อนลอย
เฝ้ามองหาใครสักคนหรือใครสักคนที่ดีกว่า คนที่จะคอยอยู่เคียงข้างในวันที่เหงาใจ
คนที่จะคอยดูแลห่วงใยเป็นกำลังใจ คนที่จะไม่จากไปไหนไม่ว่ายังไง ไม่ว่าจะเกิดอะไร
เราทุกคนต่างก็มีจุดอ่อน สายตาหวานๆ ยิ้มสวยๆ คำพูดเพราะๆ ทรัพย์สินเงินทอง หรือเสื้อผ้าหน้าผม
ถ้าคุณต้องการครอบครองใครสักคน ที่คุณต้องทำก็แค่เป็นทุกอย่างที่เค้าต้องการ
จนบางครั้งดูเหมือนความถูกต้องมันไม่สำคัญสักนิด แต่เมื่อไรที่ทุกอย่างเปิดเผยออกมามันก็จบ

ความจริงแล้วส่วนที่สำคัญที่สุดของเกมส์ ไม่ได้อยู่ที่ว่าไพ่ของใครเหนือกว่า
ไม่เกี่ยวว่ามันมีเดิมพันเท่าไร มันไม่ใช่ว่าจะมีใครแพ้หรือชนะยังไง
แต่เป็นการหาคนที่พร้อมจะเล่นไปกับเราได้ตลอดมากกว่า
ใครสักคนกุมมือกันไว้ก่อนหลับตา แล้วตื่นขึ้นมายิ้มให้กันในตอนเช้า
คนที่คุยกันได้ทุกเรื่อง แต่ก็ไม่อึดอัดที่จะอยู่กัน โดยไม่ต้องพูดอะไรกันได้ทั้งวัน
ใครคนที่นั่งดูหนังเรื่องโปรดด้วยกันเป็นร้อยๆรอบ แล้วยังไม่เบื่อกันไปซะก่อน
คู่ชีวิตมันไม่ได้ใช้แค่ ความรัก ความเข้าใจหรือเหตุผล
บางครั้งมันก็แค่ขาดกันไม่ได้เท่านั้นเอง


Enjoy the Game !

…คนที่อยู่ด้วยความรัก มักจะเหงามากเป็นพิเศษ แต่ใครมีบ้างไม่ต้องการความรัก…

Beauty of Blossom~*

 http://www.4shared.com/embed/245035849/4fbc0f31

.

ปทุมชาติบานเบ่งอยู่กลางสายชลธาร
.
ก้านกลีบใบไหวพริ้วตามริ้วลมพา
.
ยามต้องอุษาแสงเมื่อแรกอรุณรื่น
.
ตื่นตระการสราญล้ำเกินคำใด
.

ถวายแด่ พระบรมครู
ผู้ดุจดวงประทีป นำทางผู้หลับไหล

ปัจฉิมลิขิต

ด้วยหามีสถานอันใดจะงดงาม
เทียมทันดวงใจที่เบิกบานนั่น
ความงามนั้นจึ่งควรได้ส่งผ่าน
ขอใจท่านจงเบ่งบานเฉกเช่นกัน

25

นานมาแล้วเคยทายลายมือของตัวเองเอาไว้ แล้วก็ได้แต่เฝ้าสงสัยว่าเมื่อเวลามาถึงจริงๆมันจะเป็นเช่นไร
เส้นชีวิตเส้นหนึ่งได้จบลงพร้อมๆกับอีกเส้นที่เพิ่งเริ่มต้น เปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่คือความหมายของมัน
สุดท้ายมันก็เป็นแบบนั้นจริงๆ ถึงตอนนี้จะยังไม่รู้ว่าการเปลี่ยนแปลงนั้นจะมาในรูปแบบไหน
แต่จังหวะชีวิตตอนนี้มันไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว จำเป็นต้องเปลี่ยนอะไรหลายอย่างเพื่อจะเดินต่อไป
ตลอดช่วงชีวิตที่ผ่านมีเป้าหมายเพียงเพื่อพ้นไปจากวัฏจักรชีวิต ทั้งที่รู้ว่ายังไม่ถึงเวลาของเรา
ตั้งกฏเกณฑ์ให้กับตัวเองมากมาย เพื่อจะได้คุมขังเงามืดและแสงสว่างในตัวเรา
ใช้เวลาทั้งหมดเรียนรู้ชีวีตในทุกแง่มุม โดยที่ไม่เคยได้ใช้ชีวิตจริงๆเลยสักครั้ง
แต่เมื่อเวลาผ่านก็ยังพบตัวเองมีความสุขกับเรื่องง่ายๆในทุกวันได้
ยังมีความสุขกับอ่านหนังสืออยู่ข้างถนน ยังมีความสุขกับการลุกให้คนอื่นนั่งบนรถเมล์
ยังพอใจจะไปไหนมาไหนเพียงลำพัง ยังสนุกอย่กับการดูหนังคนเดียวได้
ยังยิ้มและหัวเราะให้กับเรื่องราวดีๆ เพลงเพราะๆ ท้องฟ้าสวยๆ และผู้คนที่ผ่านเข้ามา
กฏเกณฑ์ที่เคยตั้งไว้มันก็ยังคงดีกับชีวิตเราในหลายอย่าง อาจจะต้องปรับเปลี่ยนอีกนิด
เพราะจะอยู่ไปแบบนี้โดยที่ ปล่อยให้คนอื่นกังวลแทนตัวเราเอง ก็คงไม่ได้แล้ว
อยากมีชีวิตอยู่อย่างสบายๆทำได้ยากเท่าไร ก็แค่ลดคุณค่าของเงินทองในสายตาเรา
ไม่ก็หามันให้มากพอจนไม่รู้สึกอะไรเวลาที่เสียมันไป จะผิดไหมที่อยากทำมันไปพร้อมๆกัน
แต่ก็ยังไม่รู้ว่าควรจะทำมันด้วยวิธีไหนดี เพราะที่ผ่านมาไม่เคยตั้งใจทำอะไรจริงจังสักอย่าง
แม้แต่สาขาวิชาคณิตศาสตร์ที่เรียนจบมาจะมีใครรู้บ้างว่า เรายังท่องสูตรคูณไม่ได้เลย
หลายครั้งก็ถดถอยเหลือเพียงทักษะการนับ มันยากนะที่จะไปสอนใครถ้าเราเองทำได้แค่นั้น
แต่คนอื่นก็ไม่ค่อยเข้าใจเพราะมันก็ยากเกินจะเข้าใจ ก็เลยต้องอ้างหลายๆอย่าง
ไม่อยากจะทนฝืนตัวเองไปเรื่อยๆเพื่อให้คนอื่นสบายใจ อยากมีชีวิตเพื่อตัวเองบ้าง
ไม่คาดหวังจะให้คนอื่นเข้าใจ เพราะมันยากจะให้คนอื่นเข้าใจ ในเหตุผลของเรา
โดยเฉพาะเมื่อส่วนที่สำคัญที่สุดในตัวเรา คือความตื้นเขินที่คนอื่นได้มองเห็น
แต่ไม่มีความจำเป็นจะต้องอธิบายตัวเองอะไรให้มากมาย เพราะเราก็คือเรา
ก็พอเข้าใจว่าคนอื่นๆหวังดีอยากให้มีอนาคตที่มั่นคง แต่แบบนั้นไปบวชมั่นคงกว่าเยอะ
ถ้าเลือกจะมีชีวิตต่อก็อยากจะอยู่ให้มากกว่า เป็นให้มากกว่า และมีอิสระที่มากกว่า
เพื่อจะซื่อสัตย์กับกฏเกณฑ์และความรู้สึกของตัวเอง พอๆกับที่ซื่อสัตย์กับผู้อื่น
รู้ว่ามันยากอยากทำให้ได้ ไม่รู้จะทำได้ไหมแต่ก็ยังพยายาม จะทำให้มันมากกว่า
ถึงเราจะแค่ใช้ชีวิตกันไปจนกว่าจะหมดเวลา แต่ก็มีอะไรอีกหลายอย่างให้ได้ค้นหา
มีหลายอย่างที่เคยอยากทำแต่พยายามไม่ทำ มีหลายอย่างมี่เคยอยากมีแต่พยายามไม่มี
ได้เวลาต้องใช้ชีวิตแล้วสินะ เวียนไปบรรจบวันเกิดหลังจากนี้ชีวิตจะเป็นยังไงแล้วนะ
แต่ตอนนี้เราคงต้องอยู่ตรงนี้กับสิ่งที่เป็น เพื่อเดินทางไปยังเวลานั้นในวันข้างหน้า
เมื่อถึงเวลานั้นมาถึงเราคงจะได้รู้และเห็นทุกอย่างที่เป็นไป
เพื่อจะได้จดจำอดีตที่ผ่านมาเหมือนเช่นที่เคยเป็นใช่ไหม

Yesterday is history
Tomorrow is a mystery
And today is a gift
That’s why they call it
The "present"

โดยใครก็ไม่รู้แต่ดูมาจาก
Kung Fu Panda

  http://www.4shared.com/embed/93845714/4a69b481

แถมอัตลักษณ์สักหน่อยละกัน
คือเหมือนว่าตอนนั้นเคยเขียนที่มัน inside ยิ่งกว่าอัตลักษณ์ก็เลยไม่ได้เล่น

ข้อ ดี 3 อย่างของคุณ นึกอยู่นานมากๆ
เป็นคนง่ายๆ กินได้อยู่ได้ไปได้หมด เข้าได้กับทุกๆอย่าง
เป็นกูเกิ้ลเคลื่อนที่ ใครไม่รู้อะไรชอบถามผม ชอบมาปรึกษา
ชอบช่วยเหลือคนอื่น ถึงบ้างครั้งเค้าไม่ได้ต้องการเลย!

สิ่ง ที่คุณอยากปรับปรุงตน 3ข้อ
อารมณ์ศิลปิน เวลาอยากทำก็ทำไม่หยุด พอหยุดแล้วก็เลิกทำไปเลย
คิดมากเกินไป ชอบคิดอะไรเผื่อไว้เยอะเกิน ไม่ค่อยได้ทำอะไรเท่าไร
ชอบผลัดวัน เลื่อนไปเรื่อย จริงๆแล้วมันก็เป็นผลมาจาก 2 ข้อข้างบน

สิ่ง ที่เพศตรงข้ามทำให้คุณตื่นเต้น
รูปร่างหน้าตารอยยิ้มเป็นตัวของตัวเอง พูดยากคือถ้าใช่ก็ใช่เลย
คนเรามันก็ดูกันแต่ที่ภาพลักษณ์ภายนอก จะให้วัดกันจิงๆก็ต้องดูที่นิสัยใจคออีกที

ถ้า คุณเป็นสินค้าชนิดหนึ่ง คุณจะโฆษณาว่า
สั่งทำพิเศษแต่ไม่ได้มีอะไรวิเศษ

สิ่ง ที่คุณเรียนรู้จากความรักครั้งที่แล้ว
ความรักไม่ได้มีแค่รูปแบบเดียว และทุกๆอย่างไม่มีอะไรแน่นอน
เรียนรู้ที่จะเป็นคนที่ดีกว่าด้วยการให้อภัย
เรียนรู้ที่จะวางเฉยกับคนที่ดิ่งลึกในความมืด

ถ้า เป็นอาหารสักจานในโลกคุณจะเป็น
ครัวซองแฮมชีส
ทำให้ยากมันก็ยากทำให้ง่ายมันก็ง่าย
มีความหรูหราพอๆกับที่เป็นอาหารขยะ
และที่สำคัญชอบกิน ฮ่าๆ

อะไร ที่เคยทำ พอนึกกลับไปต้องยิ้มทุกที
เรื่องที่ทำกับเพื่อนๆนึกถึงแล้วยิ้มได้ตลอด

คุณ อายที่สุดในชีวิตเมื่อ
เคยถูกบังคับให้ออกไปพูดหน้าห้องเรียนตอนประถม แต่พอออกไปแล้วพูดอะไรไม่ออก
ครูต้องให้ไปเล่าให้เพื่อนอีกคนฟัง แล้วเอามาเล่าต่อให้คนอื่นฟังอีกที
แต่ตอนนี้ดีขึ้นมากแระเวลาพูดกะคนมากๆ

เรื่อง ประทับใจที่เคยทำให้แฟน
ขอไม่พูดดีกว่ามันทำร้ายจิตใจตัวเอง

คุณ เสียใจที่สุดเมื่อ
ถูกขอร้อง จำเป็น หรือบังเอิญ ทำเรื่องที่รู้สึกว่าผิด
จริงๆมีเยอะอย่างเช่นพรากชีวิต โกหก หรือว่าทำแย่ๆกับคนอื่น

ชีวิต นี้พอแล้วถ้า
จริงๆก็พอแล้วนะ แต่ก็ยังไม่เคยพอ งงดีนะ

อะไร ทำให้คุณหงุดหงิด
เจอเรื่องแย่ๆกับคนแย่ๆ

คุณ หายเศร้าได้เมื่อ
คิดได้
 
คน ที่คุณอยากคุยที่สุดในตอนนี้ คือ
เพื่อนที่ไม่ได้เจอกันนานๆหลายคนอะ

น้ำ หอมที่คุณใช้ปัจจุบัน
ไม่ใช้น้ำหอมอ่ะ

สิ่ง ที่น่าแอนตี้ คือ
คนแย่ๆที่มาพร้อมเรื่องแย่ๆ

คติ ประจำตัวคุณ คือ
"ธมฺโม หเว รกฺขติ ธมฺมจารี" ธรรมแล ย่อมรักษาผู้ประพฤติธรรม
ทำดีไม่ต้องกลัวอะไร ทำดีไม่ต้องห้อยพระ

10 สิ่ง ที่คุณเรียนรู้… ได้จากการใช้ชีวิต
อืมยังไงดีมันมากมายเหลือเกินตั้งสิบข้อ แค่นี้ก่อนละกันนึกออกจะมาเติม
1.การเปลี่ยนแปลงนั้นแน่นอน จึงไม่มีอะไรที่ยึดถือได้จริงๆ
2.คนเราไม่ควรเสียใจกับสิ่งที่ได้ทำ และไม่ควรทำสิ่งที่จะต้องเสียใจ
3.ทุกคนมีทางให้เดินมีที่ให้อยู่ไม่จำเป็นต้องพยายามมากจนเกินกำลัง
4.ทุกอย่างมีวิถีของมัน ถ้ามองเห็นได้ก็จะเข้าใจ
5.มันไม่ผิดที่จะไขว่คว้าหาความสุข แต่ก็อย่าลืมความจริงใจจากความทุกข์
6.ทุกคนเคยทำผิด สำคัญที่ว่าเราเรียนรู้อะไรจากมันบ้าง
7.
8.
9.
10.